Euskadiko Arkitektura Institutuak 2026. urteari hasiera emango dio bere zine zikloaren bigarren edizioarekin, oraingoan distopiei eskainitako “Arkitektura zineman: Distopiak” izenburupean. Hiru saioak urtarrilean eta otsailean egingo dira, eta zuzeneko elkarrizketa ezartzen dute institutuko egungo “EU-topías OU-topías” erakusketarekin.

Edizio berri honetan filmen hautaketa kulturarekin, zinemarekin eta arkitektura-dibulgazioarekin zerikusia duten pertsonek egin dute. Hauek modu batera edo bestera, distopiekin edo arkitektura eta zinema dibulgazioarekin lotura duten pertsonak badira, arkitektoak ez izan arren. Filma proiektatu aurretik, aukeratutako pertsonek aurkezpen bat egingo dute.

Aurrez izena emanda sarrera librea hemen

Urtarrilak 30: THX 1138, edo nola bizi garen dagoeneko ez-lekuetan

Urtarrilaren 30ean Carmen Muñumer-en eskutik, THX 1138 filmaren proiekzioa izango dugu. George Lucas zinemagile ospetsuaren lehen film luzea da THX 1138, eta XXV. mendeko mundu distopiko bat aurkezten digu, non bizitza lurpean garatzen den.

Soiltasunean eta minimalismoan oinarritutako estetika futurista garbi eta behin betiko zirraragarriarekin, filmak gaur egungo hiri eta gizarteei buruz eztabaidatzeko bidea ematen duten zenbait ideia azaltzen ditu, hala nola espazioen estandarizazio gero eta handiagoa, ez-lekuak, lanari soilik eskainitako bizitzaren alienazioa, kastrazio emozional eta intelektuala, edo helburu bakarra ekoizpena duen komunitate baten barneko indibidualtasunaren galera.

Lucasen filmak galdera deserosoak planteatzen ditu gaur egungo hiriei buruz: duela 50 urte baino gehiago zinemagileak irudikatu zituen espazio neutro eta deshumanizatu horietan bizi al gara?

Carmen Muñumer

Artearen Historian graduatua eta Zinematografiaren Historia eta Estetikan espezialista Valladolideko Unibertsitatean. Hainbat erakunde publiko eta pribatuetan egin du lan (Museo Patio Herreriano de Arte Contemporáneo Español, Fundación Joaquín Díaz, Musée Paul Valéry), hezkuntza-edukiak sortuz eta kultura-ekitaldiak programatuz.

“Ciudades sin lugar” liburuaren egilea da. Hiri-utopiak zientzia-fikzioan (Edizio asimetrikoak). Era berean, argitalpen kolektiboetan parte hartzen du eta Cinemanía aldizkariarekin eta beste hedabide digital batzuekin kolaboratzen du. Duela gutxi, Mugak 2025 Euskadiko Arkitektura Bienalaren 5. edizioan parte hartu zuen.

Euskadiko Arkitektura Institutuak 2026. urteari hasiera emango dio bere zine zikloaren bigarren edizioarekin, oraingoan distopiei eskainitako “Arkitektura zineman: Distopiak” izenburupean. Hiru saioak urtarrilean eta otsailean egingo dira, eta zuzeneko elkarrizketa ezartzen dute institutuko egungo “EU-topías OU-topías” erakusketarekin.

Edizio berri honetan filmen hautaketa kulturarekin, zinemarekin eta arkitektura-dibulgazioarekin zerikusia duten pertsonek egin dute. Hauek modu batera edo bestera, distopiekin edo arkitektura eta zinema dibulgazioarekin lotura duten pertsonak badira, arkitektoak ez izan arren. Filma proiektatu aurretik, aukeratutako pertsonek aurkezpen bat egingo dute.

Aurrez izena emanda sarrera librea hemen.

Otsailak 20: Gattaca, arkitekturak dilema etikoa azaltzen duenean

“Arkitektura zineman: distopiak” zikloa “Gattaca” (Andrew Niccol, 1997) filmarekin itxiko da Jorge Corrales-en eskutik. Hautespen genetikoko etorkizun honetan, eraikin korporatiboek, lan-espazioek eta hiri-diseinuak hizkuntza bisual bat sortzen dute, gizarte “baliodunen” eta “baliogabeen” artean banatutako hierarkiak islatzen dituena. Vincent (Ethan Hawke) manipulazio genetikorik gabe jaio zen, eta Jeromeren (Jude Law) nortasuna ordezkatu behar du elite espazialera sartzeko.

Argazkia: Nines Minguez

Jorge Corrales

Madrilgo Idazle Eskolako gidoilari, idazle eta irakaslea. Filologia Hispanikoan lizentziatua eta ECAMen Gidoian diplomatua, Corralesek ehunka mila jarraitzaile ditu bere kontakizun zinematografikoak biralak egiten diren sare sozialetan.“Eraikinek, lantokiek eta hirigintzak filmaren dilema etikoa azaltzeko hizkuntza sortzen dute: gizatasuna non bizi den”, adierazi du Corralesek film baten gainean, eta, haren arabera, zutabe bakoitza, korridore bakoitza eta lerro zuzen bakoitza adierazpen ideologiko bihurtzen ditu.

Arkitektura herritarrengana hurbiltzeko eta arkitekturako profesionalek beraien proiektu bereziak herritarrei aurkezteko topagunea izateko helburuarekin, “Arte Ederrak antzokia: eraikuntzaren berrikustea” topaketa antolatu du Euskadiko Arkitktura Institutuak urtarrilaren 22an, 19:00etan. 

Ignacio Quemada, birmoldaketaz arduratu den arkitektoak, Jose Angel Medina institutuko zuzendariarekin arituko da Donostiako zabalguneko eraikin enblematiko honen birgaitzeaz.  Ramon Cortazarrek diseinatutako eta 1914an eraikitako antzinako zinemak ateak irekiko ditu 2026ean Sadek kudeatutako hotel gisa. Birgaitze prozesua 3 urte iraun du.  

Topaketa honetan, birgaikuntzaz arduratu den arkitektoak prozesuan zehar jatorrizko arkitektura-egitura ahalik eta gehien nola errespetatu diren azalduko du. Era berean , espazioa hotel bihurtzeko nola egokitu den azalduko du. Izan ere, hotel horren barne-diseinuak hasierako erabileraren giro zinematografikoa gogorarazten du.

Topaketan zehar, Quemadak fatxadaren zaharberritze prozesua azalduko du, Donostiako ondare arkitektonikoaren kontserbaziorako mugarri bat bai da. Joan den udazkenetik ikusgai dago eraikina koroatzen duen kupula, 1914ko jatorrizkoaren erreplika zehatza.

Arte Ederren Antozkia Espainiako lehenengo zinemetako bat izan zen eta 1982ra arte egon zen martxan. 2021ean, Donostiako Udalak birgaitze-proiekturako obra-lizentzia onartu zuen. Topaketan, eraikinaren kanpoaldean egin beharreko esku-hartzea eta eraitsitako kupularen berreskuratzea azalduko dira.

Gainera, jatorrizko dekorazio elementuak nola babestu diren zehaztuko da da, birgaitze-proiektuak elementu horietako asko eskuz erreplikatu baititu. Hori guztia posible izan da dokumentazio fotografikoaren lan sakonari esker eta ondarea zaharberritzen adituak diren tokiko artisau handien lanari esker. Horrela, Sade taldeak balaustradak, moldurak, erlaitzak, beirateak eta arkitekturako gainerako apaingarriak berreskuratu ditu.

Ignacio Quemada Sáenz-Badillosi buruz

Ignacio Quemada Logroñon jaio zen 1963an, eta Madrilgo Arkitektura Goi Eskola Teknikoan titulatu zen 1989an. Espainian eta AEBetan hainbat azterlanekin kolaboratu ondoren, 1992tik 1999ra Rafael Moneorekin lan eginez osatu zuen AEBetako prestakuntza. Aldi horretan, proiektu eta obra nabarmenetan parte hartu zuen, hala nola Donostiako Kursaalean eta Stockholmeko Arte Moderno eta Arkitekturako Museoan.

1999an, bere estudio propioa sortu zuen Donostian (Gipuzkoa), Espainian. Hitzaldiak eman ditu hainbat unibertsitatetan eta arkitektoen elkargoetan, eta hizlari gisa parte hartu du ikastaro eta jardunaldi espezializatuetan. Bere obra, neurri handi batean lehiaketa publikoen bidez garatua, nazioko eta nazioarteko hedabideetan zabaldu da, eta honako sari hauek jaso ditu:

Euskadiko Arkitektura Institutuak 2026. urteari hasiera emango dio bere zine zikloaren bigarren edizioarekin, oraingoan distopiei eskainitako “Arkitektura zineman: Distopiak” izenburupean. Hiru saioak urtarrilean eta otsailean egingo dira, eta zuzeneko elkarrizketa ezartzen dute institutuko egungo “EU-topías OU-topías” erakusketarekin.

Edizio berri honetan filmen hautaketa kulturarekin, zinemarekin eta arkitektura-dibulgazioarekin zerikusia duten pertsonek egin dute. Hauek modu batera edo bestera, distopiekin edo arkitektura eta zinema dibulgazioarekin lotura duten pertsonak badira, arkitektoak ez izan arren.

Urtarrilak 9: Mad Max Ukrainako kaleetan gauzatzen denean

Javier Espinosa Roblesek, El Mundo egunkariak Ukrainan duen berriemaile eta bidali bereziak, emango dio hasiera zikloari “Mad Max” filmarekin (George Miller, 1979). Mad Maxek mundu autosuntsitzaile bat erretratatatzen du. Australiako polizia mendekari batek motorzale-talde bortitz bat atxilotu nahi du.

Javier Espinosa Robles (Malaga, 1964ko apirilaren 18a) berriemaile berezia izan da 35 urtez, eta gatazken eta krisi humanitarioen estalduran espezializatu da. 20 gerretan egon da berriemaile bezala eta mundu osoko 120 herrialdetan baino gehiagotan lan egin du. 25 urtez Londres, Johannesburgo, Mexiko Hirian, Rabat, Jerusalem, Beirut, Bangkok eta Pekinen korrespontsala izan zen.

“Filmak distopia batean murgiltzen gaitu, non oraina pixkanaka hondatzen den. Ikuspegi horrek Ukrainako gatazkaren oihartzuna du; izan ere, gerrak eta fronteak hiri- eta landa-ingurunea eraldatu dituzte, eta degradazio-errealitate belikoa islatzen dute” – Javier Espinosa

2024ko otsailean gerra hasi zenetik, Ukrainako gizarteak bere burua babestu eta egokitu behar izan du. Espinosak urtarrilaren 9an aztertuko du Ukrainako hiriak nola aldatu diren errusiarren erasoei aurre egiteko, Mad Maxen irudi distopikoa gaur milaka ukrainarrentzat gauzatzeraino.

 

 

 

 

 

Euskadiko Arkitektura Institutuak 2026. urteari hasiera emango dio bere zine zikloaren bigarren edizioarekin, oraingoan distopiei eskainitako “Arkitektura zineman: Distopiak” izenburupean. Hiru saioak urtarrilean eta otsailean egingo dira, eta zuzeneko elkarrizketa ezartzen dute institutuko egungo “EU-topías OU-topías” erakusketarekin.

Edizio berri honetan filmen hautaketa kulturarekin, zinemarekin eta arkitektura-dibulgazioarekin zerikusia duten pertsonek egin dute. Hauek modu batera edo bestera, distopiekin edo arkitektura eta zinema dibulgazioarekin lotura duten pertsonak badira, arkitektoak ez izan arren.

Aurrez izena emanda sarrera librea hemen:

Urtarrilak 9: Mad Max Ukrainako kaleetan gauzatzen denean

Javier Espinosa Roblesek, El Mundo egunkariak Ukrainan duen berriemaile eta bidali bereziak, emango dio hasiera zikloari “Mad Max” filmarekin (George Miller, 1979). Mad Maxek mundu autosuntsitzaile bat erretratatatzen du. Australiako polizia mendekari batek motorzale-talde bortitz bat atxilotu nahi du.

Javier Espinosa Robles (Malaga, 1964ko apirilaren 18a) berriemaile berezia izan da 35 urtez, eta gatazken eta krisi humanitarioen estalduran espezializatu da. 20 gerretan egon da berriemaile bezala eta mundu osoko 120 herrialdetan baino gehiagotan lan egin du. 25 urtez Londres, Johannesburgo, Mexiko Hirian, Rabat, Jerusalem, Beirut, Bangkok eta Pekinen korrespontsala izan zen.

“Filmak distopia batean murgiltzen gaitu, non oraina pixkanaka hondatzen den. Ikuspegi horrek Ukrainako gatazkaren oihartzuna du; izan ere, gerrak eta fronteak hiri- eta landa-ingurunea eraldatu dituzte, eta degradazio-errealitate belikoa islatzen dute” – Javier Espinosa

2024ko otsailean gerra hasi zenetik, Ukrainako gizarteak bere burua babestu eta egokitu behar izan du. Espinosak urtarrilaren 9an aztertuko du Ukrainako hiriak nola aldatu diren errusiarren erasoei aurre egiteko, Mad Maxen irudi distopikoa gaur milaka ukrainarrentzat gauzatzeraino.

Euskadiko Arkitektura Institutuak 2026. urteari hasiera emango dio bere zine zikloaren bigarren edizioarekin, oraingoan distopiei eskainitako “Arkitektura zineman: Distopiak” izenburupean. Hiru saioak urtarrilean eta otsailean egingo dira, eta zuzeneko elkarrizketa ezartzen dute institutuko egungo “EU-topías OU-topías” erakusketarekin.

Zikloaren edizio berri honetan, kulturatik, zinematik eta dibulgazio arkitektonikotik gertu dauden pertsonek aukeratu dituzte filmak, eta, era batera edo bestera, distopiekin edo dibulgazio arkitektoniko eta zinematografikoarekin lotura duten pertsonek. 

Sarrera librea izango da  aurrez izena emanda hemen.

Urtarrilak 9: Mad Max Ukrainako kaleetan gauzatzen denean

Javier Espinosa Roblesek, El Mundo egunkariak Ukrainan duen berriemaile eta bidali bereziak, emango dio hasiera zikloari “Mad Max” filmarekin (George Miller, 1979). Mad Maxek mundu autosuntsitzaile bat erretratatatzen du. Australiako polizia mendekari batek motorzale-talde bortitz bat atxilotu nahi du.

Javier Espinosa Robles (Malaga, 1964ko apirilaren 18a) berriemaile berezia izan da 35 urtez, eta gatazken eta krisi humanitarioen estalduran espezializatu da. 20 gerretan egon da berriemaile bezala eta mundu osoko 120 herrialdetan baino gehiagotan lan egin du. 25 urtez Londres, Johannesburgo, Mexiko Hirian, Rabat, Jerusalem, Beirut, Bangkok eta Pekinen korrespontsala izan zen.

“Filmak distopia batean murgiltzen gaitu, non oraina pixkanaka hondatzen den. Ikuspegi horrek Ukrainako gatazkaren oihartzuna du; izan ere, gerrak eta fronteak hiri- eta landa-ingurunea eraldatu dituzte, eta degradazio-errealitate belikoa islatzen dute” – Javier Espinosa

2024ko otsailean gerra hasi zenetik, Ukrainako gizarteak bere burua babestu eta egokitu behar izan du. Espinosak urtarrilaren 9an aztertuko du Ukrainako hiriak nola aldatu diren errusiarren erasoei aurre egiteko, Mad Maxen irudi distopikoa gaur milaka ukrainarrentzat gauzatzeraino.

Urtarrilak 30: THX 1138, edo nola bizi garen dagoeneko ez-lekuetan

Zikloak urtarrilaren 30ean jarraituko du, Carmen Muñumer-en eskutik, THX 1138 filmaren proiekzioarekin. George Lucas zinemagile ospetsuaren lehen film luzea da THX 1138, eta XXV. mendeko mundu distopiko bat aurkezten digu, non bizitza lurpean garatzen den.

Soiltasunean eta minimalismoan oinarritutako estetika futurista garbi eta behin betiko zirraragarriarekin, filmak gaur egungo hiri eta gizarteei buruz eztabaidatzeko bidea ematen duten zenbait ideia azaltzen ditu, hala nola espazioen estandarizazio gero eta handiagoa, ez-lekuak, lanari soilik eskainitako bizitzaren alienazioa, kastrazio emozional eta intelektuala, edo helburu bakarra ekoizpena duen komunitate baten barneko indibidualtasunaren galera.

Lucasen filmak galdera deserosoak planteatzen ditu gaur egungo hiriei buruz: duela 50 urte baino gehiago zinemagileak irudikatu zituen espazio neutro eta deshumanizatu horietan bizi al gara?

Carmen Muñumer

Artearen Historian graduatua eta Zinematografiaren Historia eta Estetikan espezialista Valladolideko Unibertsitatean. Hainbat erakunde publiko eta pribatuetan egin du lan (Museo Patio Herreriano de Arte Contemporáneo Español, Fundación Joaquín Díaz, Musée Paul Valéry), hezkuntza-edukiak sortuz eta kultura-ekitaldiak programatuz.

“Ciudades sin lugar” liburuaren egilea da. Hiri-utopiak zientzia-fikzioan (Edizio asimetrikoak). Era berean, argitalpen kolektiboetan parte hartzen du eta Cinemanía aldizkariarekin eta beste hedabide digital batzuekin kolaboratzen du. Duela gutxi, Mugak 2025 Euskadiko Arkitektura Bienalaren 5. edizioan parte hartu du.

Otsailak 20: Gattaca, arkitekturak dilema etikoa azaltzen duenean

“Arkitektura zineman: distopiak” zikloa “Gattaca” (Andrew Niccol, 1997) filmarekin itxiko da Jorge Corrales-en eskutik. Hautespen genetikoko etorkizun honetan, eraikin korporatiboek, lan-espazioek eta hiri-diseinuak hizkuntza bisual bat sortzen dute, gizarte “baliodunen” eta “baliogabeen” artean banatutako hierarkiak islatzen dituena.

Vincent (Ethan Hawke) manipulazio genetikorik gabe jaio zen, eta Jeromeren (Jude Law) nortasuna ordezkatu behar du elite espazialera sartzeko.

Argazkia: Nines Minguez

Jorge Corrales

Madrilgo Idazle Eskolako gidoilari, idazle eta irakaslea. Filologia Hispanikoan lizentziatua eta ECAMen Gidoian diplomatua, Corralesek ehunka mila jarraitzaile ditu bere kontakizun zinematografikoak biralak egiten diren sare sozialetan.

“Eraikinek, lantokiek eta hirigintzak filmaren dilema etikoa azaltzeko hizkuntza sortzen dute: gizatasuna non bizi den”, adierazi du Corralesek film baten gainean, eta, haren arabera, zutabe bakoitza, korridore bakoitza eta lerro zuzen bakoitza adierazpen ideologiko bihurtzen ditu.

 

Euskadiko Arkitektura Institutuak, arc en rêve eta Eusko Jaurlaritzako Etxebizitza eta Hiri Agenda Sailaren babesarekin, eta Etxebizitza Kolektiboaren Europako Sariaren bigarren edizioaren deialdiarekin bat eginez, “Birgaiztea etxebizitza krisiari aurre egiteko: HouseEurope!” topaketa antolatu du.

Hitzordu honetan Europa osoak aurre egin behar dion etxebizitza-krisiaren funtsezko pieza baten inguruan eztabaidatuko dute: eraikinen birgaitzea. Jardunaldiari hasiera emateko, HouseEurope! kolektiboaren “POWER TO RENOVATION – A QUESTION OF VALUES” dokumentala proiektatuko da eta House Europe! kolektiboko-eko Raquel Guerra Aragonés-en eskutik gai honen inguruan eztabaitauko dugu. 

HouseEurope! ri buruz

HouseEurope! Europar Batasunean lege berriak bilatzen dituen Europar Ekimen Herritarra da, eraikinak birgaitzea eta berrerabiltzea lehenesteko eraispen espekulatiboaren aurretik. OBEL 2025 Sariarekin aitortuta, kanpainak herritarren aktibismoa, lege-proposamenak eta kultura-materialak uztartzen ditu — Demolition Drama eta Power to Renovation dokumentalak, esaterako —, sektorearen egiturazko aldaketa bultzatzeko. Birgaitzea trantsizio ekologiko eta sozialaren erdigunean jartzea da helburua, etxebizitza eskubide bihurtuz eta arkitektura Europa bidezkoago eta iraunkorrago baterako tresna bilakatuz.

Raquel Guerra Aragonés-i buruz

Arkitektoa, aktibista eta ikertzailea. ACAN (Architects Climate Action Network) irabazi-asmorik gabeko elkartearen sortzailea da eta HouseEurope! kanpaina europarraren antolatzaile nazionala Espainian eta Zipren. Diziplina anitzeko ikerketak egiten ditu, iraunkortasunari eta informazioaren arkitekturari buruzko aholkularitza lanetan aritzen da eta justizia klimatikoaren eta inklusibotasunaren inguruko aktibismoa uztartzen ditu.

UPMn (Espainia) eta ODTÜn (Turkia) arkitekto gisa trebatua, bioklimatikaren inguruko ikerketa eta patente proiektuetan eta konferentzietan lagundu du, baita startup teknologikoen deskarbonizaziorako tresna digitalak garatu ere. Gaur egun, ikerketa lanak egiten ditu SURFLab  -rentzat (Zipreko Unibertsitatea)  eta aholkulari independiente bezala lan egiten du  Now! Climate Design -entzat.